เมื่ออาทิตย์ที่แล้วน้องของหมึกแดงได้ชวนไปกินข้าวแช่ ที่ถนนวิทยุอยู่ใกล้ๆ กับสี่แยกเพลินจิตนั่นแหละครับ ถ้านั่งรถไฟฟ้า BTS มาก็ลงที่ สถานีเพลินจิต นะครับแล้วนั่งรถต่ออีกนิดเดียวก็ถึง อยู่ใกล้ๆ กับโรงแรม Plaza Atini ช่วงนี้ก็เข้าหน้าร้อนแล้ว เป็นช่วงเวลาของการกินข้าวแช่ หมึกแดงเองก็เลือกไว้หลายร้านในใจเหมือนกัน พอดีน้องหมึกแดงคนนี้เขาทำงานอยู่ใกล้ๆ แถวนั้นพอดี

             ก็เลยนัดไปเจอกันที่ ร้านสงวนศรี ร้านนี้เป็นร้านที่เก่าแก่มากเลย และคงเป็นที่ทราบกันดีของหลายๆ คนว่าที่นี่มีอาหารอร่อย เพราะว่าตอนที่มาโต๊ะถูกจองไว้เกือบหมดแล้ว ทั้งที่ตอนไปถึงยังไม่เที่ยงเลย แต่ก็ยังมีที่นั่งว่างอยู่ดวงดีมากเลยครับ หมึกแดงนี่รู้สึกเชยมากเลยครับที่ไม่ได้ไปกินอาหารที่ ร้านสงวนศรี ก่อนหน้านี้ นี่ก็กลับมาอยู่เมืองไทยตั้ง 10 ปีแล้ว ยังไม่เคยไปกินร้านนี้เลย ก็หมึกแดงไม่รู้เลยว่ามีอาหารอร่อยๆ อยู่ที่นี่

             ข้าวแช่ของเขาถึงจะไม่ใช่ข้าวแช่ชาววังที่หมึกแดงเคยกินที่วังศุโขทัย แล้วหมึกแดงจะเขียนให้เพื่อนๆ ได้อ่านกันในอาทิตย์หน้านะครับ ว่าข้าวแช่ที่วังศุโขทัยที่หมึกแดงเคยกินเป็นอย่างไร แต่ข้าวแช่ที่ร้านนี้ก็อร่อยครับ กะปิ ที่เขาใช้ก็ดีพอสมควรเลยครับไม่หวานจนเกินไป พริกยัดไส้ ของเขาก็ห่อได้ดี และไส้ข้างในก็มีรส มีชาติและไม่เละ ต้องเล่าให้ฟังก่อนว่าสูตรการทำเครื่องข้าวแช่นั้นของวังไหนก็วังนั้น สูตรของใครก็สูตรของเขา

             ไส้จะเป็นไส้ที่ทำด้วยกุ้งกับหมู และต้องปรุงรสให้มันจัดหน่อย เพราะว่าบางสูตรเขาจะเอาพริกที่ยัดไส้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ไปนึ่งเสียก่อนที่จะเอามาทอด และพันด้วยไข่ที่ทอดมาเป็นแพแล้วเอามาห่อตัวพริกยัดไส้นั้น บางที่เขาก็เอาพริกไปทอดเสียก่อน เสร็จแล้วจึงจะเอามาห่อกับไข่ทอดที่ทำเป็นเส้นๆ หมึกแดงเองนั้นชอบที่เขาเอาไปนึ่งเสียก่อนที่จะนำมาทอด เพราะว่ามันจะได้ไม่เลี่ยนจนเกินไป

             และมาถึงเนื้อหวานสมัยนี้เขาไม่ค่อยทำกันแล้ว แต่เขาทำหมูหวานเป็นเส้นๆ มาให้กินแทน มีหอมแดงยัดไส้ ไส้ทำด้วยปลาแห้งซึ่งจะมีรสหวานนิดหน่อย โดยมากแล้วจะมีหัวไชโป๊แต่ที่นี่เขาไม่มีเขามีปลากรอบแทน ราคาก็ย่อมเยาชุดละ 120 บาท และได้อาหารที่อร่อยมาก เสน่ห์ของข้าวแช่อีกอย่างหนึ่งก็คือตัวน้ำของข้าวแช่ ข้าวนี่ต้องขัดเอายางออกให้หมด ส่วนน้ำนั้นจะต้องมีกลิ่นของมะลิกับกลิ่นของเทียน ที่นี่ไม่ค่อยจะมีกลิ่นของเทียนเท่าไหร่แต่มีกลิ่นหอมของมะลิ และเขาขัดข้าวได้ดีมาก ไม่ใช่ของหรูหราแต่เขาทำออกมาได้ดีมากๆ เลยครับ

             หลังจากนั้นก็หันไปมองโต๊ะข้างๆ ที่เขาเพิ่งมานั่งกินกัน เขาก็สั่งโน่นสั่งนี่มากินกัน หมึกแดงก็เลยอยากจะกินบ้าง เริ่มด้วยกวยจั๊บน้ำข้น ก็ถือว่าเป็นกวยจั๊บน้ำข้นที่อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว

             และมี ปอเปี๊ยะ ทอดเขาทำเป็นแท่งสำหรับพอคำ ไม่ทราบว่าเพื่อนๆ จำอาหารโบราณเมื่อสมัยก่อนที่พ่อแม่เราเคยทำกินได้ไหม หรือคล้ายๆ ที่ร้านภรณี จำได้ไหมครับว่ามันมีรสชาติเหมือนกินที่บ้าน ร้านนี้เป็นอย่างนั้นเลย

             มี สเต็กเนื้อ ด้วยนะครับ ที่นี่เขาทำแบบโบราณเลย คือเขาเอาเนื้อมาทุบให้มันนุ่มเสียก่อนจะได้ไม่เหนียวแล้วเอาไปทอด แล้วทำน้ำซอสเปรี้ยวๆ เค็มๆ หวานนิดๆ จานนี้ก็ใช้ได้ครับ

             มาถึงมักกะโรนีไก่อบ อร่อยมากเลยครับ และไม่หวานเหมือนมักกะโรนีสมัยนี้ที่เขาทำนะครับ ของที่นี่เขาจะออกเปรี้ยว ตามด้วยหวานและเค็ม

             มียำวุ้นเส้น ซึ่งยำได้อร่อยจริงๆ เลยครับ เพราะมันเข้าเนื้อเข้าเส้นจริงๆ รสชาติก็แซบแต่ไม่เผ็ดมากจนเกินไป

             หมึกแดงทนไม่ได้ที่ต้องสั่งข้าวมากิน เพราะเห็นมี ไข่พะโล้ หมึกแดงคิดว่าถ้าสั่งไข่พะโล้มาคงจะได้กินไข่พะโล้ที่ตัวไข่ขาวนั้นจะแข็งๆ ส่วนไข่แดงก็ยังดีอยู่และน้ำก็ต้องไม่หวานจนเกินไป ถ้าอาหารที่ร้านนี้เป็นแบบโบราณจริงๆ ก็เป็นไปตามที่หมึกแดงนึกไว้จริงๆ ครับ ไข่พะโล้ที่นี่ต้มจนกระทั่งไข่ขาวนั้นดำเลยและ ไข่แดงก็เป็นสีน้ำตาลเวลากินกับข้าวมันช่างอร่อยเสียเหลือเกิน ยังมียำถั่วพูกับยำปลากรอบมาให้กินก็อร่อยจริงๆครับ

             แล้วหันไปมองโต๊ะข้างๆ ก็เห็น ผัดซีอิ๊ว หมึกแดงเองไม่ได้กินผัดซีอิ๊วมานาน ก็เลยขอให้เขาทำผัดซีอิ้วมาให้กิน ที่นี่เขาทำได้หอมน่ากินและ ก็อร่อยด้วยบีบมะนาวลงไปซักนิดนะครับใช้ได้เลย

             และมาถึงอีกหนึ่งอย่างที่หมึกแดงชอบมากๆ ก็คือ เนื้อเค็ม เพราะว่าหมึกแดงเป็นคนที่ชอบกินเนื้อมาก ไม่ทราบว่าเพื่อน ๆ จำได้ไหมว่าเนื้อเค็มเมื่อสมัยก่อนนั้นมันจะต้องติดมันนิด ๆ แล้วก็หั่นเป็นชิ้นบาง ๆ เล็ก ๆ เวลากินเข้าไปไขมันจะละลายในปากและมีความหอมของการทอด อร่อยมากๆ ครับ

             มากินอาหารที่นี่เหมือนกับกินอยู่ที่บ้านเพราะว่าเป็นอาหารแบบโบราณ และบรรยากาศเหมือนครอบครัว ราคาก็เป็นกันเอง วันหลังหมึกแดงจะต้องกลับไปกินอีก และจะรีบไปเร็วๆ เพราะว่าตอนเที่ยงคนเยอะมากครับ