สุขกันเถิดเรา เศร้าไปทำ อย่ามัวอาลัย….

          ผมร้องเพลงนี้ได้อย่างสบายใจ (อาจจะร้องผิด ๆ ถูก ๆ บ้าง ก็ผมไม่ใช่พี่เบิร์ดนี่ครับ) เพราะครั้งนี้ผมกำลังเริ่มการเดินทางครั้งใหม่ไปยังเมืองเหนือ หรือพูดเป็นภาษาเหนือว่า มาแอ่วเหนือเจ๊า แฮะๆๆๆๆ อู้กำเมืองก็ได้ก๋า จริง ๆ ก็ไม่ได้มาแอ่วอะไรหรอกครับผมมาทำงานต่างหากล่ะครับ ครั้งนี้เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมและทีมงานได้ขึ้นมาที่เชียงรายเพื่อมาถ่ายทำรายการครับ เอ..ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าที่เมืองเหนือนี้มีมนต์เสน่ห์อะไร ถึงทำให้คนที่มาแล้วต้องมาอีกเป็นครั้งที่ 2 ครั้งที่ 3 อยู่ร่ำไป

          เราเดินทางถึงจังหวัดเชียงรายกันประมาณ 8 โมงเช้า สาเหตุที่ทำให้เดินทางมาถึงช้านั้นเนื่องจากว่ามีฝนตกทั้งคืนในวันเดินทาง ทำให้เราต้องใช้ความระมัดระวังในการขับรถจึงไม่สามารถที่จะขับรถด้วยความเร็วได้ เมื่อเดินทางมาถึงเราก็ทำงานกันทันที โดยยังไม่ได้พักผ่อน (ต้องยกความอึดให้กับตากล้องที่เป็นสารถีขับรถในวันนั้น)

          พอเก็บภาพกันเสร็จและกำลังจะเดินทางกลับ ผมก็เผอิญเหลือบไปเห็นชาวเขา 2 คนกระเตงเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่งอยู่ ผมก็เลยอยากจะเก็บภาพที่น่ารัก ๆ นี้มาฝากท่านผู้อ่าน (เอาใจกันขนาดนี้ไม่รู้รักนายตูดหมึกกันบ้างหรือเปล่า) พอผมกำลังจะถ่ายภาพชาวเขาทั้ง 2 คนนั้นเหมือนว่าเค้าจะชอบใจยิ้มให้ผมใหญ่เลยครับ เห็นฟันซี่ดำ ๆ เต็มไปหมด หลังจากที่ผมถ่ายภาพเสร็จกำลังจะเดินไปขึ้นรถ ชาวเขาทั้ง 2 คนก็เดินเข้ามาหาผมพูดอะไรกับผมก็ไม่รู้ ผมฟังแล้วไม่เข้าใจคิดว่าคงจะเป็นภาษาของเค้ามั้งครับ แต่ผมก็พอจะเดาได้จากคำบางคำที่เค้าพูด คือคำว่า “บาด บาด” ผมก็เข้าใจทันทีว่าเค้าคงจะมาขอสตางค์ผมแน่ ๆ แต่ทำยังไงดีล่ะครับผมไม่ได้นำเงินลงมาจากรถเสียด้วยสิ ทีมงานคนหนึ่งก็เลยควักออกมาให้คนละ 5 บาท รู้มั้ยครับว่าพวกเค้าพูดกันว่ายังไงบ้าง (แบบว่าฟังไม่รู้เรื่องแต่ดูจากท่าทางเอา) เค้าชี้มาทางพวกเราว่ายืนกันอยู่ตั้ง 4 คนแต่ให้คนละ 5 บาทเองเหรอ ตากล้องผู้ใจดีก็เลยควักให้อีกคนละ 10 บาท กลายเป็นว่าได้กันคนละ 15 บาทสบายใจเฉิบ โอ้โห..สมัยนี้หาเงินกันง่ายนะครับ คิดเสียว่าเป็นค่านางแบบก็แล้วกันครับ

นายตูดหมึก

club@mcdang.com