โอ้..ทำไมวันนี้ท้องฟ้าช่างหม่นหมองอย่างนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในที่สุดก็จะต้องถึงวันนี้จนได้ ท่านสมาชิกที่เคารพรักทุกท่านครับ วันนี้ผมมีข่าวร้ายที่ต้องจำใจมาบอกและมากล่าวคำอำลาอาลัยกับทุกท่าน สัปดาห์นี้คงเป็นสัปดาห์สุดท้ายแล้วที่ผมจะได้มาพบกับทุก ๆ ท่านในเว็บไซต์แห่งนี้

          ความรู้สึกของผมรู้สึกดีกับบ้านหลังนี้มาก ๆ แต่อย่างว่าแหละครับ "งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา" ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าได้ ผมก็เช่นเดียวกันผมเพียงแค่อยากให้คนที่ติดตามงานของผมเก็บผมไว้ในใจของทุก ๆ ท่าน และทุก ๆ ท่านก็อยู่ในใจของผมตลอดเวลาเช่นกัน

          ไม่เพียงแค่สมาชิกทุกท่านที่ทำให้ผมมีกำลังใจอย่างมากมายในการทำงาน บ้านหลังนี้ของผมก็เช่นเดียวกัน มีทั้งความรัก ความอบอุ่นที่มากมายเหลือเกิน ผมคงไม่ลืมสิ่งดี ๆ เหล่านี้แน่ครับ โดยเฉพาะพี่หมึกแดงที่ทำให้ผมได้มาทำงานตรงนี้ ได้รู้จักมิตรภาพอันยิ่งใหญ่ ได้เห็นโลกกว้างในมุมที่บางครั้งผมก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้ผมได้รับประสบการณ์ชีวิตที่ไม่สามารถหาได้จากห้องสมุด ในหนังสือ หรือแม้กระทั่งจากเว็บไซต์ เพราะมันคือประสบการณ์จริงที่ผมได้รับโดยตรง มีทั้งสุขทั้งทุกข์คละเคล้ากันไป แต่สิ่งสุดท้ายที่ผมได้รับก็คือ ความอิ่มใจที่ได้ทำหน้าที่ตรงนี้อย่างเต็มความสามารถเท่าที่ 2 มือและ 1 หัวสมองของผมจะทำได้

          ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าในเวลา 20 เดือนกับ 72 บทความที่ผ่านมานี้ คงจะมอบสาระประโยชน์ ความบันเทิงให้กับท่านผู้อ่านได้บ้างไม่มากก็น้อยนะครับ และไม่ต้องกลัวว่าบทความของผมจะหายไปไหน ใครที่พลาดบทความเก่า ๆ ของผมไป ก็สามารถหาอ่านได้ในส่วนของบทความเก่านะครับ ผมได้รวบรวมไว้เรียบร้อยแล้ว

          เฮ้อ..ถึงช่วงสุดท้ายของบรรทัดแล้ว ผมต้องขอบคุณสมาชิกทุกท่านที่ได้ติดตามบทความของผมมาโดยตลอด ขอบคุณยายเมี้ยนที่คอยแนะนำสิ่งต่าง ๆ ให้กับผมอยู่เสมอ ขอบคุณคุณสาระแนที่เป็นทั้งเพื่อนกินเพื่อนนอนและเพื่อนคุยกับผม ขอบคุณทีมงานทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจจนตอนนี้เว็บไซต์หมึกแดงเติบโตขึ้นอย่างมากมายจากต้นกล้าเล็ก ๆ กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ และที่สำคัญที่จะขาดไม่ได้เลยก็คือ ขอบคุณครับพี่หมึกแดงที่ได้ให้โอกาสต่าง ๆ มากมายกับผม ทั้งประสบการณ์การทำงาน และประสบการณ์ชีวิต รวมทั้งคำสั่งสอนต่าง ๆ ที่พี่หมึกแดงสอนผมอยู่เรื่อย…ขอบคุณครับ

นายตูดหมึก

club@mcdang.com