แล้วคราวนี้อิฉันจะทำยังไงล่ะคะเนี่ย ขาดนายตูดหมึกไปคนนึงเบื้องหลังกองถ่ายก็ไม่สนุกสิคะ แต่ยังไงก็ขออวยพรให้นายตูดหมึกเรียนจบไว ๆ แล้วรีบกลับมาเขียนบทความให้แฟน ๆ ได้อ่านกันนะคะ ก็คงอีกประมาณ 2 ปีโน่นแน่ะค่ะ ในส่วนตัวอิฉันมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดกับนายตูดหมึก แต่พอเอาเข้าจริง ๆ ก็นึกอะไรไม่ออกเลย รู้สึกว่าการร่วมงานกันมาเกือบ 2 ปีช่างรวดเร็วจริง ๆ เวลาไปไหนเรามักจะไปด้วยกันเสมอ จนกลายเป็นคู่หูต่างวัยไปซะแล้ว (ทีมงานเค้าแซวกันมาค่ะ)

          อิฉันเห็นนายตูดหมึกมานานตั้งแต่ตัวเล็ก ๆ จนตอนนี้เป็นหนุ่มใหญ่ ถึงแม้ว่าบางครั้งจะดูทะลึ่งตึงตังแต่ก็ยังรู้จักรับผิดชอบชั่วดี มีความอ่อนน้อมถ่อมตนจนอดนึกรักไม่ได้ และนี่ก็คงเป็นอีกก้าวหนึ่งของนายตูดหมึกที่ต้องก้าวต่อไป เพราะมันคืออนาคตของเค้าเองจะให้ใครมาบังคับก็ไม่ได้ด้วยสิคะ ทางชีวิตของใครคนนั้นก็ต้องเป็นคนเลือก และอิฉันก็คิดว่ามันเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดแล้ว เพราะการศึกษานั้นไม่มีใครแก่เกินเรียนจริง ๆ ค่ะ (เห็นขี้เกียจตัวเป็นขนอย่างนี้ก็ใฝ่หาความรู้ไม่เบาเลยนะเนี่ย)

          แรก ๆ นายตูดหมึกก็คิดหนักเหมือนกันว่าจะไปดีหรือเปล่า กลัวสารพัดค่ะ ทั้งกลัวไกลบ้าน กลัวต่างถิ่น กลัวเหงา (ที่สำคัญกลัวไม่เจอแฟนด้วยล่ะสิ) แต่สุดท้ายนายตูดหมึกก็ตัดสินใจที่จะไป หากมีความตั้งใจจริงความสำเร็จก็อยู่ไม่ไกลหรอกค่ะ อย่างน้อยก็ยังมีอิฉันที่คอยเป็นกำลังใจให้อยู่

          เอาเป็นว่า นายตูดหมึกเอ๊ย.. ตั้งใจเรียน ๆ ให้จบไว ๆ แล้วรีบกลับมาเป็นกำลังที่จะช่วยพัฒนาประเทศให้เจริญก้าวหน้าเร็ว ๆ นะจ๊ะ ไปแล้วอย่าไปลับล่ะติดต่อกลับมาบ้าง เล่าสู่กันฟังหน่อยว่าไปแล้วเป็นอย่างไร (เผื่ออิฉันจะได้ตามไปบ้าง) อย่าให้คนทางนี้เค้าคิดถึงอยู่ฝ่ายเดียวนะจ๊ะ

ยายเมี้ยน

club@mcdang.com